کوه سیاه

نخستین قدم های لرزانم را
از پشت کوه سیاه باستانی ام برداشته ام،
بیرون از زندانی که صد ها سال اسیر آن بوده ام.
بر زخم های چرکین پوستم دانه های برف را احساس می کنم_
دانه های برف بر زخم هایم می نشینند و من از آن لذت می برم.
من فرزند زمستان ام!

و اما تو به همان کوه سیاه پناه می بری
که تا امروز شک[……]

ادامه ی متن